۳۰‬تن از سفيران و رييسان نمايندگي‌هاي كشورهاي خارجي در ايران به

همراه خانواده‌هايشان ازمنطقه تاريخي قلعه‌الموت قزوين بازديد كردند .

برای خبر کامل و عکسها اینجا کلیک کنید .

ميايم از دوري ها

ميايم از فقر

 فقر دوستاني چون شما

ونثار مي کنم حضور بي ارزشم را تقديم به معرفت و محبتتان

تا بدانيد سنگدلاني چون من هم دلتنگ خوبيهايتان ميشوند

دلتنگ وفاي بي دريغ هرانک ...

 صفاي بي مثال گلهاي خانه پدر ...

 دلتنگ پاکت نامه نامه هاي سالها زندگي و تجربه نيناي عزيز ...

هواي تازه روزهاي شاد الموت...

فالهاي حافظ و تفسير پاک مطربانه ...

 آن لطافتهاي خورجين ...

 آري من هم دلم تنگ ميشود از فراق همه آنها که ذهن ناقصم

در اين فرصت تنگ نتوانست بياد آردشان .

 ماه هاست که شبهاي الموت زمستانيست سرد و خلوت 

 اين هم فصلي از مناطق کوهستانيست 

 فصل سرماي شديد . فصل دوري از دوست .

فصل حاکم شدن گرگ به حريم دل ما 

 اما تو بدان همسايه

هر چند در اين سرماها کوچه بين من و تو برفيست

اما در کلبه دلم کرسي داغي برپاست

که بيادت هر روز خاطرات داغ تابستان را مي کنم هيزم آتشدانش 

 تا بزودي که بهار ميايد با شما مرکز ده

لب آب چشمه صحبت از شکوفه سيب کنيم .

خوشبختانه فرصت کوتاهی پیدا کردم که به شما و شبهای الموت سری بزنم .

شرمنده ام که فرصتم آنقدر نیست که پاسخ محبتهای شما عزیزان را در

وبلاگهای زیبایتان بدهم .

حدود یک ماه است در جمع کارگران پاک و ساده در خانه ای کارگاهی زندگی

میکنم . در این مدت دنیای زیبایی را تجربه کردم . دنیای بی آلایش و بی

امکانات کارگری . هر چند جسم همه خسته است و سر و صورت بچه ها

سیاه و آلوده اما شادابی روح این زحمتکشان و پاکی روح بزرگشان خستگی

و آلودگی ظاهر را پوشانده بود .

من در این محیط فهمیدم هستند شاعران و نویسندگانی که فقر و مشکلات

جبر زندگی فرصت نداده است که حتی طریقه قلم گرفتن به دستشان را

بیاموزند . حال می فهمم که چه بی احساس است احساسهای رمانتیک ما

با فنجان قهوه در پشت مونیتور .

هر روز و هر شب با محبتهایشان دلم را شاد میکردند بدون آنکه انتظار داشته

باشند من هم به وبلاگ دلشان سری بزنم . اکنون میفهمم که زمانی به

سراغ اینترنت میایم که شکمم سیر باشد و احتیاج به زمان برای تامین اولین

احتیاجهای زنده بودنم نداشته باشم .

جالب است بدانید که شب اولی که به جمع آنها وارد شدم غم تمام وجودم را

فرا گرفت و با خود گفتم چگونه می توانم روز ها و شبها در کنار یک مشت

کارگر بیسواد و بی احساس سر کنم . اما کم کم متوجه شدم بی احساس

منم که از دنیای فقر و جبر آنها خبر ندارم و بیسواد منم که که از معادله فقر و

محدودیت انتظار نتیجه با کلاس بودن را داشتم .

سلام به همه دوستداران شبهای الموت که با اینهمه بی معرفتی من بازهم

شبهای الموت را مورد لطف قرار دادید .

من بصورت موقت مدتی در تهران مامور به کار شدم . در منطقه ای به نام

شهران . اطراف کارخونمون کافی نت نیست . دلم برای وبلاگها وکامنتهای

زیبای همتون تنگ شده . اومدم که از همتون عذر خواهی کنم .

امیدوارم به زودی مثل قبل از پنجره شبهای الموت شما ستاره های آسمان

اینترنتی  زندگیمو نظاره گر باشم .

جا داره تشکر کنم از دوست عزیزم آقای رشوند که در این مدت با تماسهای

تلفنی محبت خود و عزیزانی همچون خانم شفیعی و خانم قایینی و آقای

افروز و ... را به اینجانب منتقل نمودند .

      راستی ولن تاین همه شما پرنده های عاشق  مبارک

استاد عنايت الله مجيدي از ديار كوشك منطقه رودبار الموت است . وي مسئول كتابخانه دانشكده

الهيات بود و اكنون بازنشسته شده است . الموت استادان زيادي همچون ايشان به كشور عزيزمان

ايران هديه كرده است و من به آنها و سرزمينم افتخار مي كنم . منطقه اي صعب العبور و بي

امكانات اما مهد علم و ادب .

براي آشنايي بيشتر با عنايت الله مجيدي ميتوانيد زندگينامه و آثارش را در اينجا مطالعه كنيد .

هر چند وقت يك توده احساس دلگيري و سر در گمي مياید سراغم .

اصلا انگار فصل داره . هيچ انگيزه اي براي حركت ندارم . هيچ لذتي برايم شيرين نيست .

برايم اهميت ندارد قيافه ام چه شكلي باشد يا ديگران درباره ام چه فكر ميكنند .

از تكرار روزها و شبها  خسته شده ام . همه حرفها و روشهاي موفقيت و nlp را هم بلدم .

اما این روزها نمی توانم مصنوعی خودم را شاد کنم .

چند روز پیش یکی از دوستانم در سالگرد جوانمرگ شدن مادرش  مطلبی سوزناک در وبلاگش

نوشته بود .خیلی حالم گرفته شد از حرفهای دلش و وقتی رفتم تو قسمت نظرات با او

همدردی کنم جمله ای از یک آدم ... دیدم که به فکر این بود که آمار بازدید وبلاگش بالا برود :

واقعا زیبا بود ممنون که به من سر می زنی من آپ کردم و سخت منتظر حضور گرم شما

نمی دانم ناله یک فرزند در فراغ مادری که از کودکی ندیده اش کجایش واقعا زیباست ؟

و نمی دانم این دعوتهای اجباری به وبلاگها چه سودی برایشان دارد ؟

نمی دانم واقعا نمی دانم ...

چه زیبا سرود زنده یاد حسین پناهی کسی که هیچگاه برای چشمهای دیگران نقش بازی نکرد و

تنها بازیگری بود که در تمام نقشهایش آهنگ خالصانه کلامش تغییر نکرد :

چه ميهمانان بي دردسري هستند مُردگان !

نه به دستي ظرفي را چرك مي كنند

نه به حرفي دلي را آلوده

تنها به شمعي قانع اند

و اندكي سكوت

شب دوشنبه در شهر مشهد بعد از سالها یکی از زیباترین برفهای زمستانی بارید .

برفی بینهایت رویایی که کهنسالان را به کودکانی شاد و بازیگوش تبدیل کرد .

ساعت ۱ نیمه شب شال و کلاه کردم و با دوربین و سه پایه از خانه زدم بیرون تا شبی بی نظیر را

در خاطرات زندگیم ثبت کنم . چه گرمایی داشت زیبایی های برف در شب سرد و ساکت .

۱۶۰ قطعه عکس با انگشتان بی حس شده ام گرفتم و افسوس که ساعت ۳.۳۰ بامداد شارژ

باطریهایم تمام شد و گرنه دوست داشتم تا طلوع آفتاب این کار لذت بخش را ادامه دهم .

        برای مشاهده گلچینی از عکسهای این شب زیبا اینجا کلیک کنید .

این شعر زیبا را هم که در وبلاگ زیبای خانه پدر دیدم را زیر این تصاویر برفی

اضافه می کنم  :

 برف خيال تو
در دست هاي دوستي من
بيش از دمي نماند
اي روح برفپوش زمستان
پنداشتم كه پيك بهاري
پيراهنت به پاكي صبح شكوفه هاست
پنداشتم كه
مي رسي از راه
فرخنده تر ز معني الهام
در لفظ زندگاني من ، خانه مي كني
پنداشتم كه رجعت سالي
 از بعد چهار فصل
 با بعثت خجسته ي خورشيد
در شام جاهليت يلدا
اما ،‌تو فصل پنجم عمر دوباره اي
اي روح سردمهر زمستان
ديگر از آن طلوع طلايي چه مانده است
جز اين غروب زرد ؟
 روز خوشي كه ديدم آيا به خواب بود ؟
شب با هزار چشم
خندد به من كه : خواب خوشي بود روز تو
روزي كه شمع مرده در آن ،‌ آفتاب بود

                                                   نادر نادرپور

این تصویر کلبه پیرزنیست به نام کافیه عمه

کافیه عمه زنی آرام و ساکت بود که تک و تنها در این خانه بی آلایش زندگی میکرد .

هر چند فرزندانش در شهر تحصیلات عالیه داشتند اما شبی از شبهای تابستان ۱۳۷۱ در سکوت و

تنهایی خودش برای همیشه آرام گرفت و پس از چند روز اهالی متوجه سکوت ابدی او شدند و

 من نوجوان ۱۵ ساله ای بودم که برای آخرین بار شام آخر او را که فسنجان نذری بود برایش

بردم و در روز تدفینش سنگینی جسم فرسوده اش را روی نردبانی که نقش تابوت را داشت

 حس کردم .

                                            عکس از مرتضی وثوق سال ۱۳۷۴

اکنون خانه های سیمانی عدم حضور او را جشن گرفته اند و بر ویرانه های خاطرات یک عمر او

پایکوبی می کنند .

روحت شاد و بهشتت زیباتر از کلبه ات در بالاروچ باد .

دوست عزیزی به نام آقای علی محمدی چند قطعه عکس زیبا از الموت برایم ایمیل کردند که

به گفته خودشان روز عید گرفته اند . البته نمی دانم منظورشان عید نوروز است یا اعیاد

اسلامی اخیر ؟ به هر حال از لطف و محبت این دوست گل سپاسگذارم و ۳ قطعه از عکسهای

ارسالی ایشان را برای شما عزیزان در شبهای الموت میگذارم تا شما هم مثل من از این

تصاویر لذت ببرید .

چند روز پیش در حین وبگردی به وبلاگ قلعه الموت برخوردم .

برای مشاهده این گزارش تصویری به آدرس زیر در وبلاگ تادانه مراجعه کنید :

http://tadaneh1.blogspot.com/2007/12/mashhad-alamout-vosough.html

امروز یکی از دوستان اشعار حسین پناهی را به من داد .

تا کنون با شعرهایش آشنایی نداشتم هر چند عاشق شخصیتش بودم .

اکنون دکلمه اشعارش را با زبان خودش میشنوم و با چشمانی خیس وسعت

تفکرش را نظاره گرم .

كهكشان ها كو زمينم ؟

زمين كو وطنم

وطن كو خانه ام ؟

خانه كو مادرم ؟

مادر كو كبوترانم ؟

....معناي اين همه سكوت چيست ؟

من گم شدم در تو ؟

يا تو گم شدي در من اي زمان ؟

....كاش هرگز آن روز

از درخت انجير پائين نيامده بودم !!

كاش !

در بالاروچ باغی قدیمیست که به سیاه توت باغ معروف است .

                                   قسمتی از سیاه توت باغ سال ۱۳۷۲

این نام را به خاطر درخت توت قدیمی ای که توتهای سیاه داشت بر آن باغ نهاده اند  و در زیر

این درخت قبری بی نام و نشان است که قدیمیها می گفتند مطعلق به انسان بزرگیست .

به خاطر دارم قدیمها خانمی از اهالی بالاروچ هر روز غروب فانوسی روشن میکرد و به درخت

توت مقدس آویزان میکرد . مردم به این درخت خیلی احترام می گذاشتند و حتی اعتقاد

داشتند چوبهای خشک شده این درخت را نباید سوزاند .

آن درخت خشک شد و رفته رفته از وسط دونیم گشت و اکنون کنده های فرسوده ای از آن به

جا مانده است و آن قبر هم هنوز از سنگ چینهای اطرافش قابل شناساییست .

در کودکی همیشه برای گذران وقت به سیاه توت باغ میرفتم و به این می اندیشیدم که قصه

این درخت چیست و آن قبر آرامگاه چگونه شخصیتیست ؟

امروز یوسف علیخانی  با کتابهای اژدهاکشان و عزیزو نگار و به دنبال حسن صباح و قدم بخیر

مادربزرگ من  بود و فیلم مستند شب عزیز و نگار شب یلدایمان را مزین کرد .

صبح امروز یوسف علیخانی به مشهد آمد و من برای اولین بار او را ملاقات کردم و ساعتها از با

او بودن لذت بردم . یوسف عاشق گذشته الموت است و هر جا راوی و پیشکسوتی از تاریخ

الموت باشد میرود و حکایتهایشان را جمع آوری می کند . وظیفه ای حساس و ارزشمند دارد .

جلوگیری از ازبین رفتن فرهنگ و تاریخ یک سرزمین . او از آخرین نسل روایتگر تاریخ الموت می

شنود و با قلم توانایش ثبت می کند . او امروز ساعتها با پدر و مادر من مصاحبه کرد .

منبع : http://www.chn.ir/news/?Section=2&id=27778

دوست عزیزمان آقای یوسف علیخانی نویسنده توانای سرزمین رودبار و الموت این بار در

وبلاگ تادانه اش این حقیر را مورد لطف قرار داده و عکسهای پدرم و خاطراتش را به نمایش

گذاشته است .

http://tadaneh.blogspot.com/2007_12_01_archive.html     

این روزها تو کارخونه خیلی سرم شلوغه .

از ۶ صبح تا ۱۰ شب یکسره مشغول به کارم و متاسفانه باعث شده تا از شبهای الموت و

دوستانم کمی دور بشم .

دلم برای همتون حسابی تنگ شده .

اگر تازگیها قصوری از من نسبت به دوستان گلم و دوستداران الموت سرزده امیدوارم منو

ببخشید .شاید فکر کنید کسی که از ۶ صبح تا ۱۰ شب بی وقفه کار میکنه حتما حرص پول

میزنه .اما جالب اینجاست که بدون چشم داشت مالی و علی رقم میل باطنیم نسبت به

مشغولیتهای دنیایی درگیر این شیوه زندگی شدم . امیدوارم هر چه زودتر فرصت کافی برای

شبهای الموت و خانواده خودم پیدا کنم .

          عكاس : آویسا ردگون